zaterdag 11 oktober 2014

Hoge hakken race

Het startschot klonk. De dames stoven weg, nou ja stoven …. Ze moesten op hoge hakken over kleine klinkertjes rennen en dat gaat natuurlijk niet zo best. Het parcours was uitgezet op het oude marktterrein. Een prachtig stukje historie tussen de moderne gebouwen. Helaas bestond deze route ook uit historische kinderkopjes en klinkertjes die, zo te zien, nog in de middeleeuwen waren gelegd. De straten bestonden uit mooie glooiingen en diepe kuilen. Hier en daar stak een klinkertje uit of miste er een paar. Maar dat mocht de pret niet drukken.


De dames deden hun best, met moeite renden ze over het parcours. De presentator die op een rood kleedje bij de finish stond keek ademloos toe. Het was een kleine man met een blauwe broek die met rode bretels over zijn flinke buik omhoog werd gehouden. Met bewondering in zijn ogen keek hij hoe de dames over het terrein struikelden. Stiekem hoopte hij dat er vlak bij hem eentje zou vallen, hij zou dan met groots gebaar haar opvangen en haar even stevig tegen zich aan drukken. Dromerig keek hij hoe de dames de bocht om gingen.

Halverwege de route stond een kleine EHBO tent, voor de tent zat John op een klapstoeltje te kijken. Hij schudde zijn hoofd, ongelofelijk dat die dames hun enkels willen breken voor een minuutje gratis winkelen.
De groep gillende dames kwam dichterbij. Een mooie brunette lag aan kop. Opeens bleef ze vast zitten met haar hak tussen de klinkertjes. Met woeste rukken probeerde ze los te komen terwijl de andere deelneemsters lachend voorbij kwamen. John stond op van zijn stoel, misschien kon hij helpen. De dame in nood keek op en trok aan haar schoen. Eindelijk schoot hij los, de dame hield haar schoen triomfantelijk in de lucht. Snel deed ze de schoen weer aan een strompelde verder. Met een zucht van verlichting ging John weer zitten.
De dames naderden nu een scherpe bocht. John keek angstig naar de steeds dichterbij komende dames. Ze liepen dicht bij elkaar en als je naar hun lange benen keek leken ze wel een kudde herten die angstig voor een leeuw weg vluchten. Gillend van de lach kwamen ze voorbij, de hakken klikten op de steentjes. Ze waren nu op de helft van het parcours en alle dames waren nog in de race. 

De presentator zag ze dichterbij komen. Een blonde, rode en donkerharige dame lagen aan kop. De presentator bekeek de dames, van hem mocht de blonde wel winnen, die zou hij eens een flinke pakkerd geven! Ze gingen steeds sneller en sneller. De blonde verzwikte haar enkel, viel en bleef beteuterd op de grond zitten. De rode dame haalde haar in en keek achterom, ze stak haar hand op om te zwaaien en gleed uit over een kinderkopje. Met een zwaai vloog ze uit de bocht en kwam met een plofje in de strobalen langs de route terecht. De donkere dame glimlachte en snelde de onfortuinlijke twee voorbij. De presentator zette zich schrap, de donkere dame kwam snel dichterbij en hij wilde haar graag opvangen. Ze kwam door de finish en struikelde over de rode loper zo de armen van de presentator in. Vol van verrukking hield hij de dame stevig vast. “Gefeliciteerd!” riep hij vrolijk en kuste haar vol op de mond. De dame spartelde flink tegen maar de presentator liet zich niet tegenhouden. Toen hij eindelijk losliet hoorde hij een zware stem: “Bedankt vriend, ik heb de poten uit mijn lijf gerend.”
De presentator wankelde naar achter en zag dat de dame eigenlijk een verklede man was.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen